اوج این انتقادها را بیشتر  در حوزه انتصاب استانداران میتوان شاهد بود.
برخی از حامیان دولت انتصاب افرادی از  جناح مخالف ، به سمت نماینده عالی دولت در استان ها را مایه شرمساری و سر خوردگی حامیان دولت در استان ها میدانند.
اما دولت در این میان این انتصاب ها را در راستای شعار دولت با عنوان وفاق ملی ، میداند ،. غافل از اینکه منتقدین از آن به عنوان نفاق نام می‌برند.
فارغ از هرگونه تعبیر در این خصوص بایست به انتظار نشست و دید که در نیمه راه دولت و یا پایان آن 
((پرچم وفاق بالا خواهد رفت  و یا پرچم نفاق))
آنچه مسلم است نتیجه نفاق چیزی نخواهد بود جز قهر و سرخوردگی مجدد مردمی که با هزاران امید به قهر با صندوق های رای پایان دادند و در صحنه انتخابات حضور یافتند.
نتیجه جدال وفاق و نفاق را بایست به زمان سپرد و به نظاره نشست.
اما حال با گذشت چند ماهی از آغاز بکار دولت چهاردهم می‌توان عملکرد دولت را در حوزه انتصاب استانداران ، با دولت پیشین یعنی دولت سیزدهم مقایسه کرد.
فارغ از تاریخ برگزاری انتخابات در دولت چهاردهم که به دلیل شهادت رییس جمهور دولت سیزدهم اندک تفاوتی داشت میتوان معیار و مبنای تحلیل را شروع بکار دولت و مراسم تحلیف ، قرار داد.
مراسم تحلیف دولت سیزدهم در تاریخ 14 مرداد ماه سال 1400 برگزار شد که در مقایسه با تحلیف دولت چهاردهم در تاریخ 9 مرداد 1403 میتوان به وضوح دید که دولت چهاردهم با 5 روز تعجیل نسبت به دولت سیزدهم کار خود را آغاز نموده است.
با بررسی تاریخ های رای اعتماد به دولت های سیزدهم و چهاردهم تنها یک روز تاخیر را در جلسه رای اعتماد به کابینه دولت چهاردهم در تاریخ 31 مرداد ماه 1403 نسبت به رای اعتماد به کابینه دولت سیزدهم در تاریخ 30 مرداد 1400 میتوان مشاهده کرد.
دولت سیزدهم تا تاریخ 28 مهر ماه 1400 از 31 استاندار ، 20 استاندار را منصوب کرده بود که دولت چهاردهم تا این تاریخ در سال جاری با انتصاب تنها 9 استاندار از 31 استاندار ، عملکرد کمی بسیار پایینی را به خود اختصاص داده است.
با بررسی دقیق عملکرد دولت های سیزدهم و چهاردهم می‌توان دریافت که دولت سیزدهم با انتصاب 65 درصدی استانداران نسبت به دولت چهاردهم با انتصاب 30 درصدی استانداران در بازه زمانی یکسان با ضریب  2.1 برابری عملکرد بهتری را داشته است.
فارغ از هرگونه نگاه سیاسی و جناحی با توجه به پایان کار دولت سیزدهم و شروع بکار دولت چهاردهم و با توجه به شهادت رییس جمهور در پایان اردیبهشت ماه سال جاری ، استانداران و به تبع آن مدیران کل استانی به دلیل عدم ثبات در مدیریت و احتمال تغییرات و جابجایی در عرصه مدیریت عموما انگیزه لازم را برای اجرای طرح ها و پروژه های سازمانی و اتخاذ تصمیمات موثر نداشته و این امر باعث شده است  که آشفتگی بسیاری را در این مدت نزدیک به 5 ماه یا به عبارتی نیمی از سال را در سطح استان ها شاهد باشیم که این امر زیبنده دولت و شایسته مردم نبوده و قطعا باعث رکود و خسارات جبران ناپذیری خواهد بود و حتما نیازمند اقدام فوری دولت در تعیین تکلیف استانداران می‌باشد که امیدوارم این انتصاب ها فارغ از تعصبات بومی و محلی و بدون توجه به نظرات پدر خوانده های سیاسی ، که استان ها را سهم و ارثیه پدری خود دانسته و گاها با اعمال قدرت ها و فشار های مختلف ، سعی در تحمیل گزینه های مد نظر خود با اهدافی غیر از اهداف عموم مردم و دولت را دارند ، و با در نظر گرفتن شعار برای ایران که شعار دولت در عرصه انتخابات نیز بوده است و با توجه به ظرفیت های استان ، تجربه و شایستگی افراد ، توجه به نظر نخبگان و بزرگان استان به ویژه  ستاد های انتخاباتی و حامیان دولت در استان ها و در سایه وفاق ملی ، افرادی را به عنوان نماینده عالی دولت در سطح استان ها معرفی نمایند که نگاه توسعه محور و ملی‌گرایانه به موضوعات استان ها داشته و اعتقادی راسخ به اهداف و گفتمان دولت در جهت تحقق شعار های دولت در زمان انتخابات گام بردارد و از انتصاب افرادی که به صورت ریشه ای چه قبل و حین انتخابات با دولت و اهداف آن زاویه داشته و سعی در تخریب دولت داشته اند بپرهیزد ، که قطعا با نصب چنین افرادی نه تنها وفاق ملی تحقق نخواهد یافت بلکه به دلیل عدم اعتقاد قلبی به گفتمان دولت ، با انتصاب مدیران استانی و میانی غیر همسو با دولت در استان ها ، مقدمات  شکست دولت و سرخوردگی مردم را رقم خواهند خورد.
به امید ایرانی آباد و سربلند برای هر ایرانی
همه با هم برای ایران و ایرانی
✍سردبیر پیام کنگان - زینب معین زاده