در تقویم این سرزمین، روزهایی هستند که نه با جوهر، بلکه با خون نوشته شده‌اند؛ روزهایی که تاریخ را نه مورخان، بلکه رزمندگان ساختند. هفته دفاع مقدس، یادآور آن روزهای آتش و ایمان است؛ روزهایی که مردانی از جنس غیرت، با دستان خالی و دل‌هایی پر از خدا، در برابر ارتشی تا دندان مسلح ایستادند و خاک وطن را با جان خود بیمه کردند.

و امروز، در امتداد همان روحیه، به جنگ ۱۲ روزه می‌رسیم؛ نبردی کوتاه اما سرنوشت‌ساز، که با هدایت حکیمانه رهبر انقلاب، به پیروزی‌ای بزرگ ختم شد. این جنگ، نه فقط یک عملیات نظامی، بلکه تجلی عقلانیت، اقتدار و اعتماد به توان داخلی بود. گویی خون شهیدان دفاع مقدس، هنوز در رگ‌های تصمیم‌سازان جاری‌ست.

اما این روزها، داغی دیگر هم بر دل‌هاست؛ شهادت فرماندهان ی که ستون‌های ایستادگی بودند. آنان که نه‌تنها فرمان می‌دادند، بلکه خود در خط مقدم می‌جنگیدند. فرماندهانی که نام‌شان با خاکریز، با شب‌های عملیات، با اشک‌های مادران و با پرچم‌های نیمه‌افراشته گره خورده است.

در این روزها، باید ایستاد و نوشت؛ باید گریست و روایت کرد. باید گفت که امنیت امروز، حاصل خون دیروز است. باید گفت که هر وجب از این خاک، با نام یک شهید آغشته است. باید گفت که فرماندهان ما، نه در قاب عکس، بلکه در حافظه این ملت زنده‌اند.

درود بر آنان که ایستادند  

سلام بر آنان که هدایت کردند  

و یادشان گرامی باد، آنان که پر کشیدند...

 هفته ی دفاع مقدس، یادآور دلاوری ها، ایثار و پایمردی رزمندگان غیور ایران اسلامی را گرامی می داریم.